Ad van Meurs presenteert...

Elke maandagavond in meneer frits

Jack Clement in Eindhoven

Nashville's topproducer 'Cowboy' Jack Clement (toen 63) kwam begin jaren 90 naar Eindhoven om een album van The Watchman op te nemen; het werden 'lessen in non-conformisme'.
Op de avond van zijn aankomst wilden wij Jack en zijn zoon Niles graag vergasten op een etentje en dus troonden wij hen mee naar Bali want, zeg nou zelf, wat is er Hollandser dan een avondje Indonesisch.
Daar begon het al. Met de linkerhand straf langs het lijf en in de rechter ferm een vork (dit was het antwoord van de zuidelijke Amerikanen op de yankeemethode om met mes en vork te eten; iets waar ze zich niet aan wensten te conformeren) vielen ze de rijsttafel aan. Van zoveel mogelijk gerechten werd er iets op het bord geladen; vervolgens prakten ze, opgewekt hummend, alles door elkaar, overgoten dat met pindasaus en wat er nog meer aan gietbaars op tafel stond en schoven dat rustig naar binnen. Lekker dat Indonesisch, wel wat spicey!

Toen wilde Jack naar een bar 'where you can stick 'm up' oftewel een café waar je een speciaal sigaretje kon roken want daar had hij toch wel veel over gehoord. Dus togen wij naar het enige echte rockcafe van het Zuiden: la Folie. Aldaar vloeide en gloeide het rijkelijk maar na verloop van tijd vroeg Jack zich af waarom al die kinderen zo suf en triest tegen de banken aan lagen. Zouden ze allemaal 'gay 'zijn, gilde hij in mijn oor,… Ik zei dat ik het verband niet zo zag.
Maar Jack zou ze wel eens echt opvrolijken. Uit een vies zakje haalde hij een neptand te voorschijn,iets wat op een hazetand leek, een soort prothese die hij voor zijn eigen tanden kon plaatsen wat hem er deed uitzien als een malloot met een konijnenlook, in Jack's optiek Jerry Lewis , de televisiekomiek van zijn jonge jaren. Vervolgens begon hij scheel kijkend en grinnikend met zijn riante gestalte door het café te wiegen, voor zover dat nog ging, iedereen confronterend met zijn 'konijnengrijns'. Zijn zoon Niles gilde in mijn oor 'just be open minded '.

Wie zal zich die avond gerealiseerd hebben dat de 'geestelijke vader' van muziek, die in la Folie regelmatig uit de speakers rolde, en de vriendelijke mafkees die die avond door het café heen dwarrelde, éen en dezelfde persoon waren.

Klik hier voor meer columns...