Ad van Meurs presenteert...

Elke maandagavond in meneer frits

Engels

Mijn eerste Engels bezigde ik waarschijnlijk als kind op straat. Met een stok of een neppistool renden wij achter de buurjongen aan, kreten slakend als 'kobboiakiljoe'. Ergens in een ver Amerika leefden cowboys en indianen die elkaar joelend op de hielen zaten. Dat deden wij dus ook.

Later in mijn eerste bandje interpreteerden wij de eerst Beatlesteksten in ons eigen Brabants Engels.'Kebaimailof' impliceerde 'Can't buy me love'; 'aawonneholdjorhend...' I want to hold your hand', iets wat in een Helmondse tongval nog best lekker klonk.

Zo ontvouwde zich die wonderlijke wereld van de Angelsaksische cultuur op geheel eigen wijze en sommige linguïstische raadsels hebben lang stand gehouden, ook toen ik al lang vond de Engelse taal machtig te zijn.

Zo heb ik in mijn ijver om als muzikant een goede uitspraak te hanteren het woordje 'bowl' ( beker, kelk), dat ik gebruikte in een dromerig folkdeuntje, op een plaat hardnekkig als 'bowel' uitgesproken, wat 'darm' betekent. Achteraf ben ik blij dat mijn muziek toentertijd slechts zijn weg vond naar een klein en waarschijnlijk even onwetend Hollands publiekje. Het schaamrood stijgt mij nu weer naar de kaken.

Niet dat ik vind dat een Nederlander die Engels zingt, perse een foutloos Angelsaksisch Engels moet hanteren. Het mag best Nederlands Engels zijn, of Belgisch Engels, en ga zo maar door. (Belgen zijn trouwens veel nauwkeuriger met taal, zij kennen de waarde van een door taal gevormde identiteit) maar je wilt niet iets schunnigs zeggen waar je iets verhevens bedoelt.

Wat vaak voorkwam, wanneer ik mijn Engelse songteksten door Amerikanen liet checken en corrigeren, was dat sommige neerlandismen werden gewaardeerd als 'origineel beeldend'. " You gotta keep it that way. Nobody says it like that. It's your personal signature" !... Thank you, thank you, dacht ik dan, maar ja die Amerikanen laten ook niet altijd de back of hun tongue zien dus je bleef soms twijfelen.

Maar dan Dusty Springfield met haar: 'The only man who could ever reach me was the son of a preacherman'...

Zoon van een priester ?? Wat een decadentie, wat een verdorvenheid! Priesters hebben geen zonen, al sinds de Middeleeuwen niet meer en zeker niet in het openbaar, en dat dan ook nog gezongen door zo'n mysterieuze dame die zichzelf aanduidde als 'stofnest'... Dusty !

Vele jaren later zou ik er achter komen dat binnen de anglicaanse kerk priesters gewoon konden huwen... lukkiebaasterts!

Klik hier voor meer columns...