Ad van Meurs presenteert...

Elke maandagavond in meneer frits

Pop-Stars

Laatst heb ik het dan toch voor de eerste keer gezien: Pop-stars, wat eerst Idols, X -factor enzovoorts heette. Toen ik keek realiseerde ik me dat ik al eerder een dergelijk zag, maar dat ik het toen heb afgezet omdat ik dacht dat het een spelletjesprogramma was voor minder begaafden; 'Kom Zing in de Kring' had het kunnen heten.

Nu is er niets makkelijker dan vanuit een luie cultureel geplaatste stoel af te geven op een Pop-Stars. Ik zal dat proberen te vermijden. Grote groepen mensen in onze samenleving zitten te kwijlen bij dit programma. Maar ja, grote groepen mensen houden ook van frikadellen, mijzelf incluis, maar toch denk ik, als ik aan lekker voedsel denk, niet aan de frikadel. Maar goed, wie ben ik om te oordelen over het vertier van anderen.

Henk Jan Smit zat er als een door zichzelf aangestelde magistraat van pauselijke proporties.
Het is een psychologisch onderzoek waardig hoe die man zich handig bedient van diverse 'manieren van zijn' zodat je nooit kunt zeggen dat hij arrogant is, want hij is ook wel eens bescheiden, of lomp want hij is ook wel eens lievig, of professioneel want hij onderkent ook wel eens zijn beperkingen. Een palet van zorgvuldig gekozen contrasterende karaktertinten waar geen vat op te krijgen is. Maar ieder schilder weet dat als je dat door elkaar gooit er een zwart of bruin schilderij ontstaat … ach onze Henk Jan, de Scheringa van de media, een toffe boef.

Patricia Paay zat er als diva. Ik kan geen hekel aan haar hebben. Iemand moet diva zijn, al kan ik me van haar geen liedje meer herinneren en van Anita Meyer, Margriet Eshuys, en vele anderen kan ik dat wel. Ja, 'Stars on 45' een compilatie van hits van anderen. Maar toch, sinds Patty ooit aan de goegemeente had toevertrouwd dat ze het ooit met David Bowie had gedaan, kon ze niet meer kapot omdat ze zich daarmee bescheiden schaarde in een grote groep andere 'nobodies' die de Man from Mars wel eens in zijn armen heeft gehad.

Dan was er nog een panellid, zijn naam is mij ontschoten, die mij vooral interesseerde omdat hij me aan een dier deed denken, een soort vogel, maar ik weet nog niet precies welk. Hij had iets van een struisvogel, het omhoog wippende hoofd, de half geloken ogen. Nieuwsgierigheid gepaard aan domheid.
Tevens etaleerde onze emoe ook net iets te tersluiks zijn homoseksuele geaardheid. Stond er een wat androgyn jongetje op de zangstip dan noteerde de camera 'juist' eventjes het openvallende bekkie van ons pluimbeest. Gatver...

Mensen willen graag op tv en ze zullen er de gekste dingen voor doen. Het zij zo. Hoever dit leedvermaak kan gaan is allang geen discussie meer omdat er altijd wel een persoon of programma is die nog dieper door de mediastront wil waden en dit alles gelegitimeerd wordt door het geld dat binnenrolt door het SMS- gedrag van de kijker.

Maar toen die jongen, een Spaans type. In de introducerende special speelde hij mooi gitaar en zong nog mooier. Beetje latin, beetje flamenco, een mooie stem, warm en bezield. Eenmaal op de stip moest hij zijn gitaar weg doen en iets zomaar zingen. Helemaal van zijn stuk deed hij nog zijn best, hij had natuurlijk moeten weigeren, maar het was wat minder. Het was duidelijk, deze jongen mocht niet winnen, mocht niet door naar de volgende ronde. Veel te goed, veel te oorspronkelijk en echt.
Goegel zijn naam, boek hem voor uw feest.

Klik hier voor meer columns...