Ad van Meurs presenteert...

Elke maandagavond in meneer frits

Heartland: avondje uit

Ergens tussen Kansas City en St.Louis, vlakbij het plaatsje Columbia hadden wij, de filmploeg, onze tenten opgeslagen. Overal langs de snelweg heb je van die enorme locaties vol met fastfood restaurants en motels. Wilde je dan ook nog een biertje drinken dan moest je geluk hebben. Vaak is er niks, soms een bar van een hotel, die erg vroeg sluit en soms, zoals hier, wordt een gedeelte van een restaurant 's avonds omgetoverd tot lounge. Zo ook hier; ik ben de naam vergeten maar de plek heeft zich vastgezet op mijn netvlies.

Bevolkt door Amerikanen zoals je ze wilt, zoals in de film, met hoeden, puntige laarzen, en een grote mond. Truckers! En er waren ook vrouwen. Fraaie opgedofte types met als rolmodel Dolly Parton drongen zich op aan de mannen. Wat heet? Ze beklommen ze!
Her en der zag je een dame op iemands 'lap' kronkelend haar waar aanbieden. Ik moest mezelf dwingen ergens anders naar te kijken. Dit waren ook geen jeugdige types, nee dit waren gelouterde 'diehards' die wel wisten hoe je zo'n varkentje moest wassen. Waar was ik nou weer in terecht gekomen? Drinken dan maar. De namen van de merken bier, Miller Lite, Coors Lite, Budweiser Lite vormden een markant contrast met wat de meeste mensen hier aan gewicht met zich meetorsten. Voorzien van een loodzwaar glas vol met iets kouds wat op bier leek richtte ik mijn aandacht op de band.

Een trio stond op orkaankracht Amerikaanse rocksongs te produceren. Best wel goed eigenlijk. Stukken van ZZ Top, Tom Petty, Iron Maiden. Voor het podium stond een dame ronduit obscene handelingen richting muzikanten te verrichten. Er bestaat iets wat men 'luchtgitaar' spelen noemt. Net doen alsof je Jimmy Hendrix bent, maar dan zonder gitaar. Er zijn zelfs wedstrijden in. Wat die dame deed was daar de sexuele variant van; excusé le mot maar dit was 'luchtneuken'. De muzikanten waren dit blijkbaar gewend; keurden haar geen blik waardig. Op de dansvloer sjokten en kronkelden stellen die er geen twijfel over lieten bestaan waar de avond in zou uitmonden! Hier was een collectieve paringsdans aan de gang.

Nog maar een biertje dan. Plots kwam er iets tegen mij aan schurken. "I like a well dressed man"hoorde ik in een zuidelijk tongval. "Maar mevrouw, ik heb alleen maar een shabby colbertje aan, wat bedoelt u met well dressed?". Snel rond spiedend zag ik dat het wel het enige colbertje in de ruimte was. "Are you from Europe? I like men from Europe". Oh jé, wat nu? Wat te doen. Deze dame meant business. Nog meer bier, voor haar en voor mij. Ze tapte de biertjes zelf. Een grotere fooi. Shit, moet je niet doen, dacht ik, niet aanmoedigen. Na nog een rondje en een nog grotere fooi vond ze blijkbaar dat haar werk erop zat. Ze haakte af. Ze had wel door dat er bij zo'n bleu geval uit Europe niks te halen viel. Het was trouwens sluitingstijd. Pffff. Zucht van verlichting.
Met een laatste "Knock, knock on heavens door" sloot de band af. Ik strompelde naar mijn motel, het miezerde. Wat een fraaie treurnis. Neonlicht in de regen.

De volgende ochtend zaten we met zijn allen aan het ontbijt. "How do you want your eggs? Sunny side up, medium over, scrambled?" Hé, die stem die kende ik. De dame die ons bediende was dezelfde als,… ja die. Geen spoor van herkenning. Ik had wel hetzelfde colbertje aan.

Buiten miezerde het. Zware trucks rolden de snelweg op. De ramen trilden.

Klik hier voor meer columns...