Ad van Meurs presenteert...

Elke maandagavond in meneer frits

Groupies

Een van de, bij het publiek, meest tot de verbeelding sprekende aspecten van het rock & roll bestaan is het fenomeen groupies. Dames en wellicht heren, die zich aanbieden aan de muzikant. Nou ik kan u zeggen: het valt wel mee, of tegen.
Hoewel…..
We speelden met The Watchman in Texas in Austin op een soort festival annex beurs voor muzikanten, platenlabels, en alles wat zich in en rond de business meent op te moeten houden: SXSW (the South by South-West conference).
Volgens mij is het gewoon een middenstandsfeestje voor de stad, maar de mogelijkheid van een platencontract die als een lokworst de muzikanten wordt voorgehouden, zorgt ervoor dat vanuit de hele wereld bands afreizen naar Texas, al was het alleen maar om de stad Austin aan hun cv toe te kunnen voegen. Een van de weinige Nederlandse artiesten die daar ooit een platencontract hebben bemachtigd, ben - in alle bescheidenheid - ikzelf. Daar gingen echter maanden van onderhandelingen in Europa aan vooraf.

Wij speelden op het BMI podium die dag. Ik had haar al gezien, we hadden haar allemaal al gezien. Een mooie pronte brunette waar Rubens tevreden over zou zijn geweest. Ze zat in de organisatie en kon zich daardoor lekker met ons bemoeien. Na het optreden liep ze backstage zonder schroom de rijen langs om al vrij snel haar oog te laten vallen op onze drummer, die zich met sappige, handig vertaalde, Woenselse oneliners (een wijk in Eindhoven) van haar aandacht had weten te verzekeren. Opeens waren ze weg; ik zag nog net de pluim van de haardos van onze drummer in een oude wegstuivende Ford Capri. Goh, een Ford Capri, vintage, daar had ik ook wel in ontvoerd willen worden.
Wij stonden er een beetje bij te kijken. Mobiele telefoons waren toen nog geen gemeengoed en hij was, ja, weggekaapt! Lichtelijk bezorgd gingen we de nacht in, zaten we op de veranda van ons verblijf naar de krekels te luisteren. Waar is onze drummer?
De volgende dag kregen we hem gelukkig terug. Als een uitgemigreerde trekvogel landde hij weer in het bandbusje waar hij enigszins pips en 'lovesick' aan de rest van de toer begon. Onze drummer, die wij tot dan toe alleen kenden als 'koning vrolijk', had het te pakken.
Maar ja, the road goes on, en na een paar dagen had hij alweer het hoogste woord en groeide zijn nachtelijk avontuur uit tot ongekende proporties.
Eenmaal terug in Nederland was het toch nog niet klaar, wat toch ongebruikelijk is. Zij nam contact op en hij schreef terug.
Brieven! Telefoon!
Aan het eind van die zomer speelden we op het Noorderzon festival in Groningen waar ze ineens met z'n tweeën over het festivalterrein paradeerden. Ze was overgekomen, niet zomaar, maar om te blijven.
Zo kenden wij onze drummer niet. Een relatie! Veel gekker… enfin, u kent de uitdrukking onderhand wel. Zij, ondernemend als ze was, ontfermde zich over de aanmaak en verkoop van onze merchandise en verkopen kon ze.
Zo heeft ze een paar jaar in ons bandbusje meegetoerd, een klaterende lach en ik herinner me haar verbazing en verwondering, iedere keer als we in Duitsland of elders langs een heuvel reden waar een kasteel op stond: 'Look there, a castle' en dan werd deze Amerikaanse go-getter een lief vogeltje, starend als een kind naar vervlogen tijden waar zij geen kennis van had. Het voor haar zo indrukwekkend historische en, naar later zou blijken, te zware Europa.

Klik hier voor meer columns...