Ad van Meurs presenteert...

Elke maandagavond in meneer frits

Festivals

Een van de mooiste popfestivals is het Roskilde festival in Denemarken. Zo klein als het stadje Roskilde is, zo kleinschalig was jaren geleden het initiatief om met louter mensen uit het dorp een muziekfeest te starten. Nu is het een gigantisch non-commercieel door vrijwilligers gerund festival (100.000 bezoekers) waarvan de opbrengst gaat naar goede doelen. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om!

Dus werden wij, The Watchman, aangekondigd door een al wat oudere schooljuf, vroeger een van de eerste hippe enthousiastelingen, als betrof het een lesje uit een aardrijkskundeboek: 'De wondere wereld´, deel I. We schrijven opnieuw het jaar 1992.
De tent was ondanks het vroege tijdstip, elf uur ´s-ochtends, goed gevuld, toch zeker een paar duizend man, wat wij niet hadden verwacht. Het heilig vuur werd hierdoor danig opgepord en ik denk dat we daar een van onze meest memorabele concerten hebben gegeven.

Maar nog andere memorabele gebeurtenissen stonden die dag op stapel.
Later in de middag speelde Pearl Jam. De zanger, Eddie Vedder, was al crowdsurfend in het publiek terecht gekomen en mocht van de security niet meer terug het podium op. Ze herkenden noch geloofden hem. Een rel. Naderhand, het concert weer hervat, bereikte de performance van de getergde Vedder een grote hoogte.
Nirvana zou ook spelen, om acht uur, maar het concert werd uitgesteld. Geloof me, het is niet simpel om een concert van Cobain cum suis, de crème de la crème van de toenmalige muziekscene, uit te stellen. Gelukkig waren het voetballiefhebbers.

Wat was er aan de hand?
Die dag was het de finale van het Europese kampioenschap voetballen, het EK 92.
Denemarken zat in de finale en moest tegen, voor ons Nederlanders, collega aartsvijand Duitsland (de Denen waren ingevallen voor de door de oorlog uitgevallen Joegoslaven en eigenlijk dus buitenstaanders).
De hele dag was ik backstage al door diverse mensen met mededogen bejegend. Nederland had van de Duitsers gewonnen (3-1) maar van de Denen in de halve finale verloren. Dit maakte ons enigszins 'brothers in arms' of toch op zijn minst 'brothers'.
Nou vond ik zo later op de dag iedereen wel een 'brother'. De alcohol had mijn verzoeningsdriften nogal aangewakkerd en ik had al in menigeen een compagnon voor het leven getroffen. Het sentiment droop uit mijn poriën, maar ja, wat moet je toch de hele dag doen op zo'n festival als je al gespeeld hebt en je bent in opperbeste stemming...?

Maar goed. In allerijl werden her en der televisies op het terrein bezorgd, want wie verwachtte nou de Denen in de finale.
Het festival werd stilgelegd. Al die mensen in gespannen stilte. De aftrap. De wedstrijd. De Denen wonnen met 2-0!
Een niet te stelpen euforie maakte zich meester van de massa. Backstage werd ik bijkans bedolven onder de zoenen van normaal toch nuchtere Noormannen.
En toen speelde Nirvana!

Die dag werd in het meteorologisch instituut in Denemarken een seismografisch hoogtepunt gemeten. Een lokale aardbeving had plaatsgevonden vlak bij Roskilde.
Toen ik ondersteund door mijn vriendin die nacht of ochtend terugstrompelde naar het hotel lag de weg bezaaid met ´bierlijken´. Mensen te dronken om verder te gaan. Ik geloof dat ik onze drummer zag liggen.

Klik hier voor meer columns...