Ad van Meurs presenteert...

Elke maandagavond in meneer frits

Discriminatie

In de Antilliaanse sociëteit in de Dommelstraat kwamen wij wekelijks bijeen, eind jaren 70, de jongens van Salsamachine. Zes á zeven Antilliaanse gasten en ik, Brabantse witbol. Zij maakten salsa, zeer swingende Latijns-Amerikaanse muziek waar niemand de eerste tel speelt behalve de zanger en de blazers, en ik zou dat wel leren, dachten zij. Ik weet nog steeds niet of het nu om mij ging of omdat dat ik een elektrische piano bezat. Het bezit van een busje was ook prima geweest.
Salsa is tegenwoordig gemeengoed met films en danscursussen op DVD. Buurtcentra gevuld met rijksgenoten of zijn het al ex-rijksgenoten (ik ben politiek niet echt op de hoogte)en opvallend veel blonde Hollandse vrouwen in een lekkere frivole ondeugende sfeer vullen de zondagmiddagen. Leuk!
Eenzelfde sfeer vulde de Dommelstraat destijds toen wij daar repeteerden; de whiskyfles die rondging vulde de harten met vuur. Geen serieus woord werd er gewisseld, er werd gelachen, gezongen en geruzied totdat regisseur Nildo Obispo zijn woord deed gelden. Respect voor de professor voor wie salsa geen muziek maar een levenswijze, een geloof was! Vanachter zijn congaset deelde hij dodelijk serieus de muzikale lakens uit waarna het zootje ongeregeld, onder leiding van superbassist Rudy Dorothea uit Helmond met de instructies aan de haal ging om een groove in te zetten die de hele middag zou duren.

Trompettist Jaime Maria, die later naar de Antillen is vertrokken om voor de PvdA aan de politiek te gaan deelnemen, kwam wel eens bij ons thuis langs om mij wat dingen uit te leggen. Salsa is, zeker pianistisch, moeilijke muziek, althans voor mij.
Jaime was een erg zwarte Antilliaan. Mijn driejarige dochter dook de eerste keer van schrik onder de tafel toen hij binnenkwam; deze Zwarte Piet was wel erg realistisch. Vervolgens trommelde hij wat met zijn vingers op de tafel en daar moest ik het mee doen. Dierbare herinneringen heb ik aan hoe zijn gulle lach de middag kon vullen, nog steeds argwanend door mijn dochter gadegeslagen.

Soms trokken we er op uit, gingen we spelen. Vijf sets van veertig minuten waren geen uitzondering. Iedereen danste, dronk, flirtte, lachte, ruziede. Het lekkerste eten kwam langs.
's-Nachts terug naar Eindhoven naar de sociëteit om uit te laden. Het geld werd verdeeld. Eenieder zou f 57,14 krijgen. Ik opperde om dat a.s. zaterdag allemaal te doen. Nee, dat moest nu! De gemoederen waren verhit en het werd al gauw duidelijk dat ik, broeder witbol met zijn lange haren, de stad in moest  om 's nacht om vijf uur dat geld te wisselen in zeven keer zevenenvijftigguldenenveertiencent, want zo gecompliceerd was mijn taak.
Fuck, waarom ik? Ik word hier gediscrimineerd.
De enige gelegenheid open was een café waar afgewerkte kasteleins en semi-penoze bijeen kwamen om tot diep in de ochtend te kaarten en te drinken.
Daar stond ik dan met mijn lousy vierhonderd piek. Niemand wilde wisselen. 'Rot op!'. Weer werd ik gediscrimineerd.
Onverrichterzake keerde ik terug naar de soos… iedereen was weg.

Klik hier voor meer columns...