Ad van Meurs presenteert...

Elke maandagavond in meneer frits

Country

Ik vond laatst weer een oude foto van een countryband waar ik ooit in speelde samen met mijn vriendin. Drie curieus uitgedoste zangeressen vormden de frontlinie. Bij sommigen niet onbekend: The Very Girls.
Dit geheel was eind jaren tachtig ontstaan uit een lacherig gevoel van 'laten we eens iets geks doen', 'een beetje de draak steken met', om er vervolgens achter te komen dat we echt van die muziek hielden. Altijd mooi om via de praktijk van een vooroordeel afgeholpen te worden.
Hierbij moet aangemerkt worden dat onze pasgeboren zoon alleen maar insliep op muziek van Hank Williams dus, ja, wat moet je dan...

De zangeressen waren getooid met mooie bloezen met franjes en hadden danspasjes ingestudeerd wat, en dat moet gezegd, ze niet verhinderde erg fraai driestemmig te zingen.

De mafste dingen hebben we meegemaakt. Zo zag ik een van de zangeressen zich tijdens tv opnames van een regionaal televisiestation bij zo'n danspasje (pirouette) vastdraaien in haar microfoonsnoer en het papieren western decor induiken. We kwamen niet meer bij.
Op een countryfestival in België, waar het heel gewoon was dat mensen als cowboys en filmhelden verkleed kwamen opdagen, zag ik een Liberty Valance (in de film gespeeld door de nobele James Stewart) over een biertafel naar het podium kruipen met een anjer of roos tussen zijn tanden. Of een van de zangeressen hem daarmee wilde meppen…

We speelden eens op een countryfeest in een psychiatrisch instituut, een gekkenhuis. Men had de zaal volgeplempt met strobalen en het leek de organisatie wel leuk om een mechanische stier te huren; zo'n wild bewegend metalen staketsel bekleed met koeienhuiden en plastic hoorns waar je zo lang mogelijk op moest blijven zitten. Voorwaar geen sinecure.
Zo zagen wij, al spelende, menig geestelijk gehandicapte door de lucht zwieren en met een doodsmak op de grond terecht komen. We overstemden het gekrijs van het slachtoffer door het volume van de muziek wat op te schroeven en gelukkig werd deze activiteit na een poosje gestaakt. Hectisch!

Hét countryfestival van Nederland is de Floralia te Oosterhout. Ook wij speelden daar. Voor het podium lag een houten plankier waar de line dancers zich konden uitleven. Er wordt nogal eens makkelijk met deze bevolkingsgroep de spot gedreven; dat is niet eerlijk. Of men nu, in een Schotse kilt gehuld, op een folkbal de horlepiep danst, met een ketting door de neus pogood op punk, of gesoigneerd gekleed en met een lekker luchtje op met de buurvrouw op tangoles zit, het is allemaal bewegen op muziek. Alleen het uniform verschilt.

Zo ook tijdens onze set op de Floralia. Alles ging prima, de muziek werd gewaardeerd en de dansers bewogen allemaal tegelijk, op de maat draaiend en zwaaiend van links naar rechts over het vlondertje. Totdat wij een nummer van Stephen Stills inzetten: 'Changing Partners'. Of was het 'Chip Shop' van Kirsty MacColl? In ieder geval, in beide nummers verandert plotseling het ritme; van gedragen vierkwarts naar wals en van rockabilly swing naar vierkwarts. Alles ging mis. De line dancers verwachtten natuurlijk geen ritmewisseling en in de war gebracht tuimelden ze, de meesten al op leeftijd, over elkaar. Een jammerlijk gebeuren met Kuifje-achtige toestanden: 'duizelingen, sterretjes, verontwaardigde gezichten, duizenden bommen en granaten'...
De organisatie, na afloop, vond het allemaal heel mooi maar of we dat nooit meer wilden doen.
Het moge duidelijk zijn: als er iets rock & roll is dan is het wel country!

Klik hier voor meer columns...