Ad van Meurs presenteert...

Elke maandagavond in meneer frits

Europa

Afgelopen weekend speelde No Blues (een multi-culti bandje waar ik in speel) in Tsjechië en al rond toerend door Bohemen dwaalden mijn gedachten af naar een mooi tafereel jaren geleden.
Op zoek naar de geboorteplaats van Gustav Mahler ( sommige mensen doen dat voor hun plezier) raakten wij, ik en mijn vriendin, de weg kwijt in het met appelbomen bezaaide Boheemse platteland. Mahler is geboren in een dorpje Kalisj en daar zijn er twee van, zo bleek .
Ergens op een weg omzoomd door eeuwenoude platanen die moet Gustav ook nog bewonderd hebben zagen wij twee mensen wandelen; ik ging de weg vragen. Mijn vriendin riep iets toen ik bewapend met landkaart de auto uitvloog maar het was al te laat. Te laat zag ik dat dit tweetal, zo te zien broer en zus, brillen droeg met glazen zo dik dat zelfs Freek de Jonge er jaloers op zou worden .
Deze mensen, al op leeftijd, waren nagenoeg stekeblind.
Ik vroeg hen in mijn schoolse Duits naar het juiste Kalisj en had meteen spijt als haren op mijn hoofd. Het tweetal verzuchtte in een modderdik Tsjechisch Duits: 'Ach derrr Mahlerrr..' daarbij naar een horizon turend die zich in hun binnenste moest aftekenen, want hun einder kon nauwelijks een meter van hun zichtveld verwijderd zijn.'So eine wunderr..schjöne muzzik'.
Toen vielen ze mijn landkaart aan. Ze toverden nog twee brillen tevoorschijn die ze voor de andere spanden en met meer dan 4 centimeter geslepen glas voor hun ogen bogen ze zich over de landkaart op de motorkap, met hun brillen als geigertellers het papier afstruinend.
'Wir sehen esjj nichsjt…'!
Mijn vriendin begon te grinniken, ik begon te grinniken, het lieftallige tweetal begon te grinniken.
Daar stonden we dan, wij, Hollanders die de weg kwijt waren, zij Tsjechen, nagenoeg blind, innig verenigd in een slapstickachtig tafereel.
'Wassj tuen sjie hierr'?
'Wir sind auf die suche nach dem geburtzplaats von Gustaaf Mahler, ein soort pelgrimage, wir sind fans uit Holland'. En weer verzuchtte het duo: 'Ach, der Mahlerr' en 'Ach, diesjen Hölländerr'en we tuurden nu alle vier naar een denkbeeldige horizon.

In deze statige laan waar een zachte zomerwind door het lover ging, een lome hitte zinderend boven het koren hing, op een grond doordrenkt van symfonieën en strijd voelden wij iets van verbondenheid, ja, ik weet het zeker, een gevoel van verbroedering drong zich daar aan ons alle vier op. Iets wat ik toen nog geen naam wist te geven maar nu wel: Europa.

Klik hier voor meer columns...