Ad van Meurs presenteert...

Elke maandagavond in meneer frits

Tegenstellingen

Begin jaren 90 moest ik als Watchman voor Rykodisc een radio optreden doen op de Fordham universiteit te New York en wel in de Bronx. Toentertijd was de Bronx een beruchte wijk, en dit is een understatement. Een achterstandswijk met dichtgetimmerde huizenblokken, streetgangs, moord en doodslag. Mijn vriendin leek het wel exotisch.

Onze vaste Amerikaanse begeleider ging opeens niet meer mee en zeker niet met de auto, die zou gesloopt worden waar je bijstaat. Dus togen wij met zijn tweeën, met een gitaar onder de arm, in de metro naar het noordelijke gedeelte van New York. De kaartjesverkoopster keek al zorgelijk. 'Are you sure you want to go there?' 'Uh, yes' hoorde ik mezelf zeggen.

In de metro waren wij al gauw de enige blanken, de enige witbollen. Een leger van bedelaars had het op ons gemunt. Na de eerste vriendelijk wat toegestopt te hebben probeerde ik de rest te ontwijken,… De sfeer werd al snel dreigend.
Mijn vriendin vond het exotisch.
Redmiddel bleek onze Nederlandse taal. We kregen door dat als wij maar flink hardop Nederlands spraken, dat de mensen op afstand hield. Dat klonk als heibel in de oren van de autochtonen. Een ruziënd echtpaar: 'Bad News'! Dus joegen wij op hoge toon een gesprek over de boekhouding er doorheen en zo kwamen we aan in de Bronx.

Eenmaal op straat wilde ik de weg vragen maar niemand stond ons te woord of ons werden zinnen als 'Who the f*ck do you think you are' toegeworpen. Het zweet stond in mijn nek.
Overal voelde ik nijdige blikken, op iedere hoek stond een moordenaar, wij waren een 'target'.
Mijn vriendin vond het nog steeds exotisch.

Plotseling stonden we voor een klassiek hek: Fordham University. Met een zucht van verlichting struinden wij door dit klassieke mooie voorname gebouw. Op naar de radio-uitzending. Eenmaal achter de microfoon trilden mijn handen, ik was op van de zenuwen en liet mij een paar keer het woordje sh*t ontvallen. De dame die ons interviewde werd ziedend: hadden wij nooit gehoord van de 'seven forbidden words', woorden die je nooit op de radio mocht zeggen zoals, sh*t, f*ck en wat dies meer zij? Zo konden ze hun sponsors kwijtraken, zelfs hun uitzendvergunning.
Ik kon mijn oren niet geloven. Wel potverdomme! Had je net een oorlog overleefd, werd het je kwalijk genomen dat je geen stropdas droeg! Zoiets!

Klik hier voor meer columns...